امید داشتن گاهی آخرین مصیبت است، مصیبتِ به دوش کشیدنِ رنجی بی‌پایان ...

امید نگه داشتن آخرین رشته ریسمان ریش و پاره شده است، بی آنکه بدانی ریسمانی که چنگ میزنی چیست ...

امید گاهی خوشحالی‌ست، گاهی ترس و گاهی سرابی است بی سر و سامان ...

امید همان لحظه نجات از غرق شدن است، و غرق شدن هم پایان نیست ...

امید همه شعر و شعور و آگاهی‌ست، حتی اوقاتی که معنی شعور و آگاهی درد است ...

امید شاید آخرین مصیبت است.