علی حاتمی (خداوند رحمتشان کند) در سینمای ایران نه تنها یک اسم بلکه یک صفت بزرگ برای سینما بود. خیلی‌ها سینما را با استاد علی حاتمی شناختند و بسیاری با ایشان شناخته شدند. اگر نخواهیم اغراق کنیم علی حاتمی را می‌توان برترین دیالوگ نویس سینمای ایران معرفی کرد که دیالوگ‌های مشهورشان در فیلم‌های حاجی واشنگتن، مادر، کمال الملک، سوته دلان و ... همیشه در یادها می‌ماند.

دیالوگ وَزین و غَرا از فیلم "حاجی واشنگتن" را بخوانید : 

فکر و ذکرمان شد کسب آبرو. چه آبرویی ؟

مملکت رو تعطیل کنید. دارالایتام دایر کنید درست تره .

مردم نان شب ندارند، شراب از فرانسه می‌آید.

قحطی است، دوا نیست، مرض بیداد می‌کند، نفوس حق النفس می‌دهند.

"باران رحمت از دولتی سر قبله عالم است و سیل و زلزله از معصیت مردم"

میر غضب بیشتر داریم تا سلمانی. سر بریدن از ختنه سهل تر .

ریخت مردم از آدمیزاد برگشته. سالک بر پیشانی همه مهر نکبت زده.

چشم‌ها خمار از تراخم است.

چهره‌ها تکیده از تریاک.

خلق خدا به چه روز افتادند از تدبیر ما؛ دلال، فاحشه، لوطی، لـله، قاپ باز، کف زن، رمال، معرکه گیر، گدایی که خودش شغلی است.

ملیجک در گلدان نقره می‌شاشد.

چه انتطاری از این دودمان با آن سرسلسله آخته؟

حقیقتا ما تمدنی کهن داریم یا کهنه!